Vaghean nemidooonam chi begam ya benevisam      

Man amiramo vaseye hamishe az dast dadam 

Delam vasash tang shode.

Age pisham boood behem migoft:

Elahi man fadaye oon dele koochiket besham ke modam be fekre mane.

Amir amir amir amir amir

Dooos daram barha o barha esmesho benevisam va ba har bar neveshtan ye ghatreye ashk rooye goooneham jari beshe.

Man liaghate oono nadashtam.

Ghadresho nadoonestam.

Vase hamishe az dastesh dadam.

Mogheye khodafezi inghadr geryam gerefte bood ke hata yadam raft ke azash bekham be khatere tamoome badiam HALALAM kone.

KHODAYA.

Hich asheghio az eshghesh joda nakon

 

دلت وقتی که تنها شد

سرود مهربانی با کدامین خسته خواهی خواند

و لب هایت کدامین تشنه را سیراب خواهد کرد

نگاهت را به چشمان چه کس از شوق خواهی دوخت ؟ !

من در این کلبه خوشم

تو در آن اوج که هستی خوش باش

من به عشق تو خوشم

تو به عشق هر که هستی خوش باش

 

 

 

من و فاطمه . تو  یک غروب زشت از هم جدا شدیم و این یعنی مرگ برای هر دومون.

 جدایی ای که هیچ کدوم راضی به اون نبودیم . اما یک حرکت بچه گانه از جانب یکی از ما  . . . .

دیگه نه من نه اون با وبلاگ کار نداریم . فقط واسه رفع دلتنگیمون میایم سر میزنیم و خاطره هامون تازه میشه.

اینم هم حرفه منه و هم حرف اون به همدیگه :دوستت دارم

 

                فدای مهربونیات عزیزم

                       هیچستان

 

به سراغ من اگر میایید پشت هیچستانم

پشت هیچستان جاییست

پشت هیچستان رگهای هوا

پر قاصدکهاییست که خبر می آرند

از گل وا شده ی دورترین بوته ی خاک

روی شن ها هم نقش های سم اسبان سواران ظریفی که صبح

به سر تپه معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان چتر خواهش باز است

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا در می آید

آدم اینجا تنها ست

و در این تنها یی سایه نارونی تا ابدیت باقیست

به سراغ من اگر می آیید نرم آهسته بیایید

مبادا که ترک بر دارد چینی نازک تنهایی من

                                                                     سهراب سپهری

 در دادگاه عشق قسمم قلبم بود.

وکیلم دلم بود و حضار جمعی از عاشقان و دل سوختگان.

قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد.

و سپس محکوم شدم به تنهایی و مرگ.

کتار چوبه ی دار از من خواستند تا آخرین خواسته ام را بگویم.

و من گفتم به تو بگویند: *دوستت دارم*

بيا در كوچه باغ شهر احساس شكست لاله را جدي بگيريم.

 اگر نيلوفري ديديم زخمي ,براي قلب پر دردش بميريم.

 بيا در كوچه هاي تنگ غربت براي هر غريبي سايه باشيم.

 بيا هر شب كنار نور يك شمع به فكر پيچك همسايه باشيم.

 بيا ما نيز مثل روح باران بر روي يك رز تنها بباريم.

 بيا در باغ بي روح دلي سرد كمي روياي نيلوفر بكاريم.

 بيا به احترام قصه عشق ,به قدر شبنمي مجنون بمانيم.

 بيا از جنگل سبز صداقت زماني يك گل لادن بچينيم.

 بيا كنار پنجره تنها و بي تاب طلوع آرزو ها را ببينیم.

دفتر عشـــق كه بسته شـد
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقــــت بود
بشنواين التماسرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ
ـــــــــــ
ـــــــ

آن هنگام که روز مرگی ها تمام توانم را تهی کرده اند
در آرزوی این که دیگر این آخرین شب است
به بستر مرگ می خزم...و
پراز خواب میشوم ...
خیال می شوم ...

دلم پر از رنگ میشود
و انگشتانم قلم

همین دیشب بود
کنار برکه ای تنها
در قلب جنگل
یک کلبه کشیدم بدون سقف تا
ستاره ها را بشمرم

دیشب آسمان را پر از پرنده آزاد کشیدم
و جنگلی بدون کابوس اره ...

دیشب انگشتانم اعجاز میکردند
گرگ و میش
شیر و شتر
دیشب کنار هم در جشن نسیم و برگ
ضیافت موج و ماسه
کنار هم !

دیشب
با مداد پاکن
تمام قفس ها ...
در ها
دیوارها...را
پاک کردم

و دریا از جنس آب پلی ساخته بود
برای عبور عشق به جشن زلال رازقی ها !!

باور نمی کنی ! که
دیشب فرشته کشیدم
ز جنس تو !
با مداد های نارنجی
سرخ
آبی ...

باور نمی کنی
با ارغوانیت غروب
با قرمزت شقایق عاشق ...
یا آبیت...
آسمان...
دریا کشیده ام

با بانگ اولین خروس
یا صدای موذن
نقاشی دوباره مرد
من ماندم و دوباره همان
آرزوی مرگ

باور نمی کنی ! ؟

نشود فاش کسی، آنچه ميان من و توست
تا اشارات نظر، نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن می گويم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس، مرد ره عشق نديد
حاليا چشم جهانی نگران من و توست

گرچه در خلوت راز دل ما، کس نرسيد
همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ارنه
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

اين همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت
گفت و گوئی و خيالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به ديباچه ی عقل
هرکجا نامه ی عشق است، نشان من و توست

سايه زاتشکده ی ماست، فروغ مه و مهر
وه از اين آتش روشن که به جان من و توست
                       

                                                                                       هوشنگ ابتهاج